Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Ronde des Rois - Roubaix - 06/01/2008 - Alex2 Jan Sven Carl Frederik Scubaluc Stevenvde Boessie
Herders,

De gedachte om eens te mogen rijden op de velodrome van Roubaix overtuigde ons om naar Noord Frankrijk te trekken voor de Ronde Des Rois in Roubaix.

Het weer van de voorbije dagen was allesbehalve droog, dus dat beloofde niet veel goeds voor de berijdbaarheid van het parcours. Maar het geluk om in de zon te rijden hadden we wel.

Weer:     

Ietsje vroeger dan gewoonlijk stond mijn chauffeur Sven klaar om mij en mijn bike op te pikken. Toch stond ik er niet met een fris hoofd, dat was de schuld van Gringo, wiens vrienden de avond voordien een afscheidsfeestje organiseerden omwille van zijn "tripje" van 6 maand door Zuid Amerika. Ik kreeg mijn bed maar een uurke of 5 te zien, en mijn lieftallig vrouwke belde me even later op om te vragen of ik wel degelijk thuis was geweest, ze had me niet horen thuiskomen en niet horen vertrekken, leg het dan maar eens uit. En ook mijn gezondheid was niet direct opperbest, want ik sukkelde met de weeën van een verkoudheid slash keelontsteking, duidelijk te horen aan mijn sexy stem (al zeg ik het zelf), die overtuigend genoeg was om mijn vrouwke gerust te stellen dat ik wel degelijk thuis geslapen heb (nu nog hopen dat mijn verslag overtuigend genoeg is).

De andere herders stonden ons op te wachten aan de E17 in Kruishoutem, en in kolonne trok heel de bende richting Roubaix. Aan de inschrijving moesten een aantal herders zichzelf nog "iets lichter maken", volgens Sven een kilo of 2. De inschrijving ging vlot en met een man of 10 vertrokken we richting modder, Alex2 met zijn companie deed dat ietsje later.

Wat me in het begin opviel waren de vele borduren waar we op en af moesten om de straten van het centrum te kruisen, daarna reden we tussen de afgedankte televisietoestellen, weggegooide sportschoenen, en ander afval om de rand van de stad te bereiken. Echt veel moeite om hun parcours berijdbaar te maken hadden ze niet echt gedaan, we moesten in die "vuilnisbelt" onderandere door een hoop verbrijzeld glas rijden (joepie voor de bandenfabrikanten) en even verder lag er een keitje met een diameter van 40 cm in het midden van het pad.

De lekke achterband van Steven een kilometer ofzo later zou dus logischerwijs daaraan kunnen liggen, toch was hij de enige herder die lek reed, tot 2 maal toe zelfs, elk wiel een keer.

Ook ik deelde in de brokken, maar dan op een minder aangename manier. Op een stukje nat asfalt remde ik af om linksaf een offroad pad op te draaien, maar ineens lag ik met mijn kopke patat op datzelfde asfalt, en ik moet zeggen dat mijn eerste indruk was dat het hard was, niet zozeer nat. Buiten enkele krassen op de bar-ends niets aan de fiets te merken, ik had blijkbaar zelf de klap opgevangen, een licht verstuikte hand was op dat moment het enige probleem dacht ik. Pas nadien merkte ik een ei op mijn dij in alle kleuren van de regenboog, en een klein eitje op mijn schouder.

Veel modder verwachtten we, lag er, en kregen we ook. Boue zoals ze dat daar zeggen, boue à la puissance deux. Het werd dus stoempen, op sommige stukken was het net alsof je aan het skien was met je banden, je kon gewoon geen meter rechtdoor rijden zonder een halve meter naar links of rechts uit te wijken (zelfs in nuchtere toestand), en dat vind de ene leuker dan de andere. Diederik was duidelijk in zijn nopjes, Sven absoluut niet. Ik vond het aanvankelijk leuk, een streepje modder kan en mag voor mijn part, maar enige afwisseling moet, en dat ontbrak hier toch wel. Ook ons materiaal was niet echt opgetogen met de bruinzwarte ondergrond. Ronny vertelde ons dat zijn derrailleurwieltjes uit perfecte toestand voor de tocht, gewijzigd waren naar ninja sterren na de tocht.

Iet of wat afwisseling verwachtten we dan van een bosstrookje net voor de 1e bevoorrading, maar meer dan ploeteringe en wandelwerk viel er niet te beleven, Scubaluc, die het parcours nog kende van vorig jaar, deed zelfs geen moeite om het bosje in te rijden, en reed rechtdoor op het pad om 50 meter verder terug aan te sluiten waar de ploeteraars uit het bos een klimmetje van 1,5 meter te voet probeerden op te kruipen.

De 1e bevoorrading was in orde, naar Franse normen. Meer dan grenadine of menthe is er niet van drank, maar voor de rest is er vanalles om te eten, inclusief chocolat noir en zelfs soupe.

Na de bevoorrading kregen we iets meer road en soft road, maar meer niet, mijn hand begon serieus te zwellen en pijn te doen, dan besef je pas hoe belangrijk je handen zijn, je moet niet alleen stampen, neen, sturen is ook de helft van 't werk. Ik besloot om af te korten en 32km te kiezen, Ronny, Scubaluc en Boessie volgden, de rest koos voor de 42km. Veel leuke opnoembare stroken waren er niet. Ik vraag me nog steeds af wat het nut is van die palen op 30 cm van elkaar waar we onszelf en onze bike tussen moesten wurmen.

Er kwam ook nog een tweede bevoorrading, maar ik begon het fris aan de vis te krijgen, dus vertrokken we daar redelijk snel richting finish.

Wat ons nog restte was een lange kasseistrook waar Levi met een fijn stemmetje naar Sven riep dat ons aller Johan Musseeuw hier ooit lek reed. En dan nog de 2 terrils op het einde, redelijk steil omhoog en tussen de takken een baan zoeken naar beneden, en dan nog eens, maar we hebben het hier hooguit over een afstand van 500 meter, niet echt fameus dus.

De velodrome heb ik op het einde dus ook gezien, en erop gereden, ik had me iets groots voorgesteld want de fameuze velodrome deed me eerder denken aan het voetbalplein van SV Blankenberge. De hellende bochten daarentegen vond ik wel impressionant op het moment dat ik er moest overrijden, ik voelde me niet echt geroepen om de buitenbocht te pakken, man was dat steil. Als je rekening houdt met de noppen op de zijkant van de banden tegenover een slick racebandje, is het contactoppervlak tussen de mountainbikeband en de grond dus wel zeer klein, misschien had ik minder moeten denken, want iedereen die boven reed, bleef zonder probleem rijden. Ik hield het op de 1e meter.

Parcours:    

De afspuitinstallatie trok werkelijk op geen mannelijke genitaliën! 1 spuitje, en 1 of 2 hogedrukreinigers, en dat voor een ritje met massa's modder! Ronny en ik hadden geen goesting om te wachten en verkozen een gratis uiensoep en een blonde Leffe van 1.5? binnen (geef toe, voor die prijs moet je't niet laten). Sven en Levi trotseerden wel de lange wachtrij en om zich niet te vervelen toverde een verkouden Sven bij het uitblazen van zijn neus, een groenachtig gele jongen te voorschijn die aan zijn handschoen was blijven plakken, die hij trots aan Levi en mij kwam tonen en begon te discussieren over de aggregatietoestand ervan. Jaja, een mens kan iets bijleren tijdens een tochtje met De Herders.

Organisatie:    

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -