Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
12de Omloop Vlaamse Ardennen - Ingooigem - 02/02/2008 - Henk Alex2 Firmie Jef Joeri Sven Ben Carl Frederik Scubaluc Patrick Boessie
Herders,

De weermannen en -vrouwen voorspelden niet veel goeds dit weekend, maar voor een keer hadden ze ongelijk in ons voordeel. En dat mocht ook wel, want we hadden de eerste marathon van het jaar in het vooruitzicht. 70 Km in winteromstandigheden is niet van de poes. Het voelde redelijk fris aan de vis, net iets boven het vriespunt, maar het was gelukkig droog. Toch waren er enkele hete herders die vertrokken met korte broek. Sven verkoos ook een korte broek maar met apparte beenstukken, met in het gedacht dat hij ze zou kunnen uitdoen van zodra het warmer werd. Het werd wel warmer, maar niet warm genoeg, en die beenstukken zakten constant af, vreed vervelend, de volgende keer best de jartellen van Catharine aandoen.

Weer:     

De startplaats lag in het Westvlaamse platte Ingooigem, maar iets verder, aan de overkant van de Schelde lonkt die gevreesde bergketen, die we een paar keer moesten oversteken. Vooralleer we de brug overstaken kregen we nog wat kleine klimmetjes aan de linkeroever, tussen de boomgaarden, en redelijk veel bandenslijtende road road road stukken. En een set half opgeblazen banden maken het dan alleen maar erger.

Firmie was met de Epic van Carl op baan, om hem eens te testen, want Carl was met zijn nieuwe Scalpel op baan, en de Epic moet de deur uit. We reden samen een rustig tempo, met Carl en Firmie vooraan, die liever iets rapper wilden, denk ik zo. Ook Zwiebertje had voorlopig geen probleem om zich in te houden.

De eerste bevoorrading was deftig, cola, water, ik dacht dat er geen energiedrank was, maar ben dat niet meer zeker, en verder fruit, wafels en koek. Ik vroeg er een pomp om mijn bulldogs wat op te blazen, maar geen succes, een pomp hadden ze niet op de bevoorrading. Dat ze de sleutels om een Lefty te demonteren niet hebben kan ik inkomen, maar een simpele pomp?

Deel 2 stuurde ons naar het zuiden, over de Schelde, naar het berglandschap van de Vlaamse Ardennen, als u me toestaat even te overdrijven. Nog steeds veel road, maar ik vermoed dat de grote afstand tussen de uiterste punten (Ingooigem - Zulzeke - Ronse) vereist dat er veel baan inzit. Op een van de offroad stukken zag ik dat Firmie problemen ondervond met de ketting, maar dat was redelijk snel verholpen. Carl was op dat offroad stuk al goed gas aan het geven in de onwetenschap van wat erop volgde: iets later reden we aan de voet van de Oude Kwaremont. Carl moest noodgedwongen zijn force staken en vroeg licht-hijgend aan Sven hoe de helling noemde. "Wel Carl, dit is de Oude Kwaremont, bekend uit de Ronde Van Vlaanderen." Even verder was het weer van dat: Carl de boel aan het forceren, toen we plots rechtsaf moesten. Eens bovengekomen kwam terug dezelfde vraag van Carl aan Sven, met een iets anders antwoord: "Wel Carl, dit is de Patersberg, bekend uit de Ronde Van Vlaanderen." Nadien heb ik Carl niet meer gezien, waarschijnlijk is hij naar de Fnac gereden achter een boek met alle hellingen uit de Ronde Van Vlaanderen. Ik hoorde ook dat hij problemen had met zijn achternaaf.

We reden nu richting Zulzeke hoofdzakelijk over de baan, en even kreeg ik het moeilijk toen ik het bordje Leo Pironpad zag opdoemen, maar geen nood, we gingen rechtsaf richting Ronse. Samen met Zwiebertje en Snelle Luc trokken Ben, Sven, Levi en mezelf tegen wind richting Ronse, met onderweg een helling door een wei, en serieuze kuitenbijter. Nadien nog door een molentje, en dan trapop met de velo op de schouders (daarvoor heb je dus zo'n lichte mountainbike nodig). Na nog wat stukjes vals plat zaten we boven op de Hotond, waar we de Fiertelmeers naar beneden reden (wat een geluk) en verder uitbollen schuin links. In de afdaling ben ik bij de rappe, en hoe rapper het gaat, hoe moeilijker je de pijltjes ziet. Op het moment dat ik het pijltje zag, reed ik nog 60 per uur, en 5 meter verder moest ik rechts af. Ik smijt dus alles dicht, gooi het anker uit, en laat een spoor van 10 meter rubber achter, ik heb nochtans geen aandelen bij een bandenfabrikant. Het gevolg was dus dat ik terug mocht klimmen terwijl mijn verzet daarvoor volledig verkeerd was, ik kreeg mijn traparm gewoonweg niet rond.

Via waals grondgebied trokken we naar de achterkant van de Kluisberg, enfin, voor de Walen is dat waarschijnlijk juist de voorkant. Daar lag de Trieu ons op te wachten, ik reed hem op de midddenplateau, maar traag omhoog, en zag Ben schoon van mij wegrijden op een koffiemolenverzet. Levi zei dat hij hier een klop van de hamer kreeg en zelfs een stuk te voet gedaan heeft. Toen we bovenkwamen namen we de afdaling links die ons naar de voet van de Pensemont bracht, hoera, weer omhoog. Maar een zinderende spier waarschuwde me voor kramp, en ik weet dat ik niet veel waarschuwingen krijg vooralleer ze daar terug met dat mes zijn. Dus besloot ik om even af te stappen om te stretchen, geen slecht idee blijkbaar want tijdens de beklimming op mijn kleinste verzet heb ik geen hinder meer ondervonden. Halfverwege de Pensemont kwam ik Scubaluc tegen die daar langs de kant stond te wachten. Toen ik vroeg op wie hij wachtte, was zijn antwoord redelijk duidelijk: "Op mezelf"!

Boven op de pensemont mochten we gelukkig direct rechtsaf naar benden, ik vreesde eerst dat ze ons nog naar de Toren zouden sturen. De afdaling was een en al trut, het vloog je gewoon om de oren. En de beste manier was om gewoon links te blijven rijden, maar ik zou weer mezelf niet zijn als ik niet de moeilijkste kant koos (bij beklimmingen kies ik daarintegen wel steeds de gemakkelijkste kant, als die er al is). Op sommige plaatsen moest ik steken om naar beneden te kunnen rijden, stel u voor. Net voor de bevoorrading kwam Joeri me terug voorbij gereden, amai, die kan ook niet stil gestaan hebben.

De bevoorrading aan het boswachtershuisje was net zoals de eerste redelijk. Levi nam er 3 cola's en een suikerwafel tegelijk want hij was ondertussen redelijk zochte.

Het laatste deel had geen hoogtemeters meer. Ik probeerde de rappe mannen bij te houden, maar mijn spieren weerhielden me daarvan en naar het einde toe begon het licht bij mij uit te gaan, en tegelijk de fun. En dan is het afzien tot aan de finish, en euforie bij het zien van de afspuitinstallatie. Ik hoorde dat Levi de laatste kilometers nog serieus gevlamd heeft. Dat moeten nogal straffe suikerwafels geweest zijn.

Die 70 kilometers zijn toch echt geen korte afstand in deze tijd van het jaar, en dat was te merken, toch moet ik constateren dat ze ons nog serieus gespaard hebben, ze konden ons een pak meer hoogtemeters laten doen hebben, en ook het offroadpercentage lag niet zo hoog, maar achteraf gezien was dat dus een goeie zaak.

Parcours:     

Spijtig genoeg kregen we ook te horen dat Boessie weer pech te verduren kreeg: Over de kop gegaan, met zijn ribben op zijn stuur geland, en de rib net onder het hart gebroken. Jef heeft hem terug kunnen rechthelpen en samen zijn ze nog tot aan de finish gereden, wat volgens mij een pijnlijke affaire moet geweest zijn.

De afpuitinstallatie was in orde, een paar spuiten meer had gemogen, maar er was voldoende druk, en we stonden droog (zowel onze voeten als onze keel).

Organisatie:    
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -