Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Raid des hautes fagnes - Malmedy - 22/06/2008 - Henk Jan Jef FrederiekD Jeroen Pollie Carl Stevenvde Maarten
Herders,

Na de succesvolle, maar vuurdoopsgewijze verkenning van de Raid des Hautes Fagnes vorig jaar door 3 zotte Herders, is de kudde herders dit jaar bijna ver-4-voudigd! De verlokkingen van 'de mooiste' zorgden inderdaad voor 11 enthusiaste herders, waarvan sommigen met een klein hartje. Voor Carl, Jeroen, Steven, Ronny en Jef was het de eerste keer. Voor Steven en Carl zelf hun maidentrip in de Ardennen. Wetende wat voor een beest de RdHF is, hebben ze er direct een goeie uitgekozen.

Ronny en Jef hadden al een arrangement met de Brigandsbikers uit Ingelmunster geboekt, zodat een aantal van ons op zaterdagavond al 'culinair' konden opwarmen op de braderie van Malmédy. Samen met een delegatie Brigandsbikers allerhande Ardeense specialiteiten gaan eten. (zoals daar zijn forel, kalfszwezerik, steak en/of Ciney!), maar waarvan de gaatjes nadien toch nog moesten opgevuld worden met hamburgerke of 11! Een aantal merkwaardige vaststellingen tijdens dat 'pintje achteraf', zijn de volgende: Jef heeft geen pint aangeraakt (veel ambitie zeker), Steven hield zich ook in (al was dat achteraf gezien voor niets nodig, spijtig genoeg), bij de 'Brigandsbikers heb je er zelfs die niet drinken, ondanks een sponsering van een brouwer!

Vincent had zich als enige ingeschreven voor de 115km, maar was er niet volledig gerust in. Een aantal Brigandiërs leek toch wat ontspannender. Het weer had zijn best gedaan en we konden rekenen op een zeer droge versie i.v.m. vorig jaar. Rond half 9 waren Carl, Jan, Vincent en mezelf aanwezig aan de start, waar Jeroen, Henk, Pollie en FrederiekD hun nummer gingen afhalen. Henk moest helaas inkorten naar 65km, bij gebrek aan genoeg slaap en een fully. Een wijze beslissing!

We vertrokken volgens onze ingeschreven afstand in 3 grote groepen. Vincent stond lichtjes nerveus klaar achter de grote favorieten en vertrok als eerste herder. Jan en ik moesten ons ook in de rangen sluiten aangezien we in de 2e blok van de 90km stonden. En dus wipte Jan over de nadar, hoorde een startschot en reed weg, nog net beseffend dat hij mee was met de laatste bende van de 115! De openingsklim van vorig nog in gedachten, wist ik dat je je daar zeker niet mag op vergalloperen, er kwamen nog meer dan genoeg klimmetjes. Zachtjes aan reed Jan voor mij weg, wetende dat hij én in betere conditie verkeerd én zich niet kan houden, liet ik hem wijselijk rijden.

Een half uurtje later was het normaal gezien de start voor de 65km, waaronder Ronny, Steven, Jef, die we tot dan toe nog niet gezien hadden. Blijkbaar is tijdens de opwarmingsfase van Steven zijn lefty in elkaar gezakt. Het eerste en waarschijnlijk enige idee om toch nog te kunnen rijden, was het eenzame en erg zieke vorkbeen in lockout zetten. Gelukkig voor Steven (zijn armen) faalde die lockout ook. Hij kon zich de hele dag uitleven als supporter, verzorger, acompagneur van 'Mister T's wife (sommigen jaloers) en hij mocht zich daarenboven nog een hele dag 'opvretten', want het parcours was toch zo prachtig!!! En daar bleef het niet bij! Blijkbaar moeten alle elementen juist zitten om de eerste keer de 65 tot een goed einde te brengen. Ronny reed al de volledige eerste klim in 't rood en dat kleur veranderde niet meer. Jef en diezelfde Ronny moesten omwille van een te sterk protesterende maag (ze hadden beide pannekoeken met bruine suiker als ontbijt gehad) na een klein derde van de rit over- en opgeven. Ze hebben zich dan maar bij het kamp van de verzorgers aangesloten.

Ondertussen ging alles vlotjes door voor zij die onderweg waren. Ik had Jan al zeer vroeg van mij zien wegrijden, maar het hield me verder niet echt bezig. Doseren was het belangrijkste, en dat lukte ook. Wat we ondertussen onder de wielen geschoven kregen, is moeilijk te omschrijven. Waarmee ik bedoel, steile klimmen, steile afdalingen, door de bossen, stukjes van de Hoge Venen, maar het gevoel zal je toch zelf eens moeten komen meemaken. Pas aan de 2e bevoorrading ben ik Henk en Carl tegengekomen, ik had er toen al een extra lus van de 90 opzitten, zodat mijn half uur voorsprong nu weg was. Steeds goed gegeten, goed gedronken en niet te lang gewacht. Ik was voor de eerste keer met een kameel onderweg en met de helaas foute veronderstelling dat daar eindeloos veel drank inzat. Ik was dus maar net vertrokken aan de 2e bevoorrading of mijn watertank was leeg. Rustig verder gereden, hopende dat de bevoorading aan het 14e eeuwse Reinhardstein zou komen voor de destructieve dehydratatie. Een paar km voor de bevoorrading rij je zachtjes naar beneden, in de vallei van de Warche. Wie het Reinhardstein kent, kan die al aan de andere kant van de vallei zien liggen, een prachtig zicht. Helaas moet er nog serieus geklommen worden om daar beloond te worden van spijs, drank en ? mooie mensen (vorig jaar toch, en dus reed ik vlotter dan vorig jaar naar boven). De laatste kleine bocht van dat klimmetje lag kletsnat en alleen de buitenbocht was berijdbaar. Helaas zat ik aan de binnenkant en dus te voet, onder het oog van Ronny, Steven en Jef die met de bezemwagen tot aan het kasteel gekomen waren.

FrederikD, Jan en Pollie waren al gaan vliegen, ik was dus nr4! Niemand had Vincent nog gezien. Aangezien ik mijn lichaam met de vochtigheidsgraad van een sauna, moest hydrateren, heb ik er een langere stop van gemaakt. Henk en Carl kwamen ook boven. Carl's gezicht sprak boekdelen, die was al diep geweest, had ondertussen wat tandwielproblemen gehad, en ontdekte daar dat hij een kettingbladbout armer was! Wim (Brigandiërs) zweefde even tussen leven en dood en hoopte op nog een plaatsje in de bezemwagen. Helaas zat die vol herders en is hij dan maar samen met mij opnieuw vertrokken. Blijkbaar was hij wel degelijk herrezen, want na een paar km was ik hem alweer kwijt.

Ik had nog 35km te gaan, nog 1 bevoorrading, maar nog 3 vette klimmen (15-20%) en dat in de laatste 20km. Mocht ik dat vorig jaar nog moeten doen, was ik mentaal gebroken. Dit jaar leek het alsof ik er klaar voor was! (Wow, hoort mij bezig, precies of ik ben tegen Wuyts bezig). Het parcours had al niet veel veranderingen ondergaan. Ik herkende veel van het parcours en wist dus min of meer wat me nog te wachten stond. Blijven doseren, blijven drinken, blijven eten en niet in de verleiding proberen komen een te groot verzet te draaien. (Helaas had ik niets kleiner dan mijn 22-32, hehe). Ik ging gestaag verder en bereikte na die laatste drie kloeke nog te zijn opgereden, als allerlaatste herder de finish.

Jan en Carl zaten aan de finish redelijk uitgeblust te wachten, de anderen waren al een warme douche gaan opzoeken. Vincent was blijkbaar al in de chalet, want die had ook een serieus mindere dag gehad en moest na 75km inkorten.

Na een kleine verkenningsdelegatie vorig jaar en een aanzienlijke opkomst dit jaar denk ik dat ik we volgend jaar met een nog grotere kudde de 'hel van Malmedy' moeten trotseren. Proficiat aan iedereen die vol goeie moed aan de start verscheen en al dan niet uitreed. Voor wie het op een misser uitdraaide door allerhande onvoorziene omstandigheden, volgend jaar komen we terug, en hopelijk kunnen we dit paradijs eens aan onze drie oer-opperheders laten zien.

Inschrijving:      

Vooraf inschrijven is absoluut aan te raden. Ietsje goedkoper, het nummerbord was niet meer gepersonaliseerd maar bevatte wel de chip.

Bevoorrading:      

Iets betere organisatie qua fietsen, want dat was redelijk chaos, voor de rest alles tip top.

Bepijling:      

Uitsluitend uitgepijld met kalk en linten. Nooit getwijfeld, maar je ziet natuurlijk bijna altijd bikers voor je uit rijden.

Overall rating:      

Statistieken: 90,65km, avs 13,9km/u

Iedereen die grote fan is van de Houffamarathon is volgens mij aan zichzelf verplicht deze Raid ook eens te komen proberen. Het zal jullie niet spijten!

Herder Zotte Maarten
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -