Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Nachttocht - Horebeke - 19/09/2008 - Alex2 Vincent Firmie Sven Jeroen Juke Frederik Henk Emmanuel Jan FrederiekD Ben Jurgen Janten Pollie Pieter2 Isabel Johan
Herders,

I love the nightlife! Voor alle getrouwde mountainbikers die het nog niet beseffen: een nachtrit is het perfecte excuus om samen met de makkers een paar pinten (of ander gerstennat) te gaan pakken, zonder eerst aan vrouwlief een half uur te moeten beloven welke tegenprestatie je voor uw nachtje uit over hebt. Terwijl zij denkt dat je het zweet van uw voorhoofd aan het vegen bent en in het slijk aan het afzien bent, zit je de condensatiedruppels van je trappistenglas te vegen in een stampvolle tent, en zit je met je voeten op een houten plankier en onder zo'n houten plooitafel die enkel nog dienst doet op dit soort kermisfeesten. In Horebeke weten ze goed genoeg wat ik bedoel.

Het weer kon niet beter. Het enige waar we in dit deel van het jaar moeten rekening mee houden is dat het nogal snel afkoelt. Dus lange mouwen zijn alomtegenwoordig. Regen zag er in de verste verte niet aan te komen, en nadat we een droge week achter de rug hadden, zag het ernaar uit dat we een mooi en vlot berijdbaar parcours zouden krijgen.

Weer:      

Ik vermoed dat er een 17-tal herders aan de start verschenen, rappe, trage, een beke vanalles. Vincent nam vrouwlief Isabelle mee, die graag mtb't en niet vies is van een gezellige après (een echte herderin dus). En terwijl iedereen ondertussen een halve lichtmast op zijn stuur gemonteerd heeft staan, koos hij voor een iets minder elegante oplossing (aangezien Isabelle met zijn lamp gaan lopen was). In een last-minute zoektocht naar een lichtbron vond hij nog ergens een rode plastic zaklamp, die ongeveer evengroot is als de helm waarop hij gemonteerd werd, en door het kapitaal aan baterrijen die erin zat genoeg woog om alle dure gewichtswinst van zijn Epic teniet te doen. Anyway, het kleur stak niet af met dat van zijn helm. Wat hebben al die Specialized adepten toch met rood? Sven had zijn gebruikelijke Hallogeen lamp nog wat versterkt met een 2de van dezelfde soort, en deze gemonteerd op zijn stuur, voor het geval hij vanuit Horebeke de kerktoren van Eine niet meer zou zien.

Het begint een gewoonte te worden dat er tijdens een nachtrit snel moet gereden worden, ook hier dus. En met een parcours dat een pak minder plat is dan dat van Gavere, sparen we toch beter wat krachten, zeker om op de chrono op het einde nog wat te kunnen presteren. Na de Molenberg in het begin van de rit zorgden Frederiek D, Jan, Ben en ikzelf voor het tempo dat veel te hoog lag, maar ik moest stevig doorrijden om niet aan de rekker te eindigen, tewijl mijn naamgenoot ondertussen aan een hartslag reed die ik "in rust" heb.

In Mater reden we even verkeerd toen we enkele andere bikers volgden en even later aan de molen reden we ook linksaf waar we gewoon rechtdoor moesten. Maar het lag in beide gevallen aan ons: 's nachts moet je iets meer opletten om de pijltjes te zien hangen, al kunnen we hier niet echt klagen over de pijltjes die met fluo sticks extra duidelijk gemaakt werden. En wat de oversteekplaatsen betreft, kan ik niet duidelijk genoeg zeggen dat de seingevers met bijhorende vlammende salami's meer dan welkom waren, en absoluut nodig op een nachttocht.

De bevoorrading was dit jaar iets verder geposteerd, op de oprit van een fabrieksgebouw in St-Kornelius Horebeke. Alles was aanwezig wat aanwezig moest zijn, inclusief Jenever, en terwijl ik mijne Jenever mooi in Emmanuel's drinkbus aan het kappen was, was Ben achter mijn rug bezig om mijn drinkbus te vullen.

Na de pauze ging onze snelheidsmeter terug richting rood (net als mijn hartslagmeter), en kregen we nog enkele mooie klimmetjes. En van zodra het offroad was, moest ik toch telkens proberen het wiel van Frederiek of Jan te vinden, zodat ik toch iets van de ondergrond kon zien. We reden richting Zegelsem en Elst op paadjes die er overdag in elk geval veel bekender zouden uitzien. Veel modder kwam er niet aan te pas. Hier een daar een verloren gelopen hoopje modder, maar niets dat de roulementen van onze lagers kan saboteren. Naar het einde toe begon bij mij het vat af te geraken, in tegenstelling tot mijn drinkbus die halfvol bleef, uit schrik dat de jenever mij totaal zou vellen. Ik moest even een gat laten en toen ik bovendien in een gleuf terecht kwam net naast een diepe gracht, waar ze voor de veiligheid wel een lint gespannen hadden, beging ik een 1e Ronny. Dus besloot ik om de rest iets trager te doen, want een poging om die 3 in te halen zou me geen goed doen.

Aan de finish wachtte ons nog een chrono-parcours die een stuk langer was dan dat van vorig jaar, en waarvan de staat niet meteen geschikt was om er een hardtail door te jagen. Iemand van de organisatie zei me: beschouw het als een weide, maar enen die niet zo goed ligt. Ja hallo, ge kon het inderdaad beschouwen als een weide, maar dan enen met loopgraven in! Voor mensen met goede verlichting geen probleem, maar dat had ik dus niet, met als gevolg dat ik na 2 bochten de planeet een kusje gegeven heb, al een geluk dat een koeievlaai me niet voor geweest was op die plaats. Een Ronny tijdens een chrono, ja voila, zo verlies je dus een eerste plaats hé. Maar zo'n chrono is wel eens leuk om de competitiegeest te testen.

Parcours:     

De afspuitinstallatie deed zijn werk zoals we verwachtten, maar een bewaakte fietsstalling zou hier zeker niet misstaan. Het is altijd iets aangenamer om te weten dat uw alluminiumen of carbonen ros veilig staat terwijl jij zelf de boel binnen onveilig maakt. Aan ambiance achter de kerk in Horebeke was er naar jaarlijkse gewoonte dus geen gebrek. Op het parcours miste ik wel wat meer randanimatie. Een strook met witte lakens, hier en daar een strook met kaarsjes, en een strobo. Als ik me niet vergis, kregen we vorig jaar zelfs meer. En voor een nachtrit vind ik dat er meer aandacht mag gaan naar randanimatie dan naar het parcours zelf (dat is nu toch al OK).

Hier finishen en direct naar huis zijn, dat zou toch zonde zijn van de verplaatsing, nietwaar? Dus lieten we ons enkele blondes welgevallen, en een bijhorende gratis hotdog, al moest er daarvoor wel even in de rij gestaan worden. Nog een geluk dat er genoeg herders zijn die dat voor de "luiere herders" over hebben.

Organisatie:     

Wat de uitslag van de chrono betreft waren de herders redelijk goed vertegenwoordigd in de top 10 toen we toekwamen, maar spijtig genoeg werd zelfs de snelle tijd van Frederiek D van de 1e plaats geveegd toen we vertrokken. Ik stond met mijn tijd .... net iets lager gerangschikt.

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -